4 مه 2018- یکی از راه های تفکر در مورد بدن به عنوان یک ماشین پیچیده اینست که ببینیم هر قطعه چه کاری انجام می دهد و اگر این کار درست انجام نشود، ممکن است چه اشتباهاتی رخ دهد.
تجزیه ی انسولین، یکی از این فرآیندها است که باعث شکستن انسولین می شود. انسولین توسط سلولهای بتا در پانکراس ساخته شده و در همین سلول ها نگهداری می شود و هنگامی که سطح قند خون بعد از غذا افزایش می یابد، می تواند به سرعت وارد خون شود.
انسولین در این سلول ها می تواند تا سه روز ذخیره شود.پس از آن انسولینهای قدیمی نیاز به تجزیه و جایگزینی با انسولین جدید دارند.
برای فرد بدون دیابت نوع 2، روند سنتز و تجزیه ی انسولین به خوبی کنترل و متعادل می شود.با این حال، در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 این کار خیلی ساده نیست.
شواهدی وجود دارد که نشان می دهد تخریب انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 فعالتر از تولید انسولین جدید است که می تواند منجر به کاهش انسولین موجود، برای ترشح به خون شود.
دکترMelkam Kebede، از دانشگاه سیدنی، در حال انجام تحقیقات مهمی در مورد تجزیه ی انسولین در مدل های مختلف دیابت نوع 2 است. تحقیق او توسط مرکز دیابت استرالیا پشتیبانی می شود و هدف از آن درک نقش مستقیم دو ژن در تنظیم دقیق سنتز و تجزیه ی انسولین است.
دکترKebede  امیدوار است که درک این فرآیندها بتواند منجر به کشف راه هایی برای کاهش روند تجزیه ی انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 شود.
او گفت:  ما هنوز در مراحل اولیه ی این تحقیقات هستیم اما امیدواریم که این امر بتواند منجر به کشف راهی جدید برای کمک به درمان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 شود.
منبع:

https://www.diabetesaustralia.com.au/news/15498?type=research